6.1 Tanrı Neredeydi?

İster okuldaki öğrencilerle ya da çocukluk arkadaşlarımla, hatta karşılaştığım insanlarla konuşuyor olayım. Hristiyanlığa inanma konusunda hep ortaya çıkan bir itiraz var ve bu, birkaç sebep yüzünden yanıtlanması en zor olan. Sorulan soru şu: Eğer Tanrı her şeyi seviyor ve her şeye gücü yetiyorsa, o zaman dünyada neden acı ve kötülük var? Böyle bir sorunun kolay bir cevabı yoktur. Hristiyanlığa dair sorular ve eleştiriler tartışılıp konuşulabilse de, acı hissettiğimiz bir şeydir. Dolayısıyla bu sohbetin daima duygusallığı olacaktır. Acıdan bahsettiğimizde, Tanrı'yı denklemden çıkarabilir ve acıların çoğunun evrimden olduğunu ileri sürebiliriz. En güçlü olanın hayatta kalması, Zayıflarin elenmesi için gereklidir. Ancak 21. yüzyılda acı hakkında bu şekilde konuşmuyoruz. Mesela, bir cenazede birinin konuşmasının parçası olarak zayıflarin öldüğünü, güçlülerin kaldığını söylediğini hayal edebiliyor musunuz? Hayat bu. İnsanlar "Bu adam ciddi mi?" diye fısıldar. Bazen inanmadığımız tanrıya kızmak gibi tuhaf şeyler yaparız, çünkü bize göre dünya bir düzende olmalıdır ama değildir. Acı ve kötülük bizim için yıkıcıdır çünkü yaşamın değerli ve anlamlı olduğuna dair ortak bir görüşe sahibiz. Dolayısıyla, acı çekmekle ilgili sorular aslında Tanrı denkleme girdiğinde daha anlamlı oluyor ve Tanrı var mı sorusu, Tanrı neredeye dönüşüyor. Ya da daha iyisi, “Neredeydin Tanrım?” Acının bizi özümüzden koparmak ve haberdar bile olmadığımız soruları gündeme getirmek gibi bir yanı vardır. Bu soruların sorulması ve düşünülmesi gerekmektedir. Bazı insanlar için sorular kısa ve özdür. Neden Tanrım? Neden? Diğerleri içinse ilişkiseldir. Tanrım, bunu yapmalarına nasıl izin verirsin? Tuhaf bir şekilde yakınlarımız acı çektiğinde, bize acı veren şey sevgimizdir. Eğer sevmeseydik , bu gerçekten acıtır mıydı? Bu, sevginin ifade edilmesinin ve Deneyimlenmesinin olduğu bir dünyanın bedelidir. Çünkü sevgi bir seçimdir. Biri sizi sevdiğini söylüyorsa, bunun bir anlamı vardır çünkü bu sözler özgürce söylenmiştir. Ama o kişinin sizi sevmeye zorlandığını veya programlandığını öğrenirseniz, o zaman anlamsızdır. Böyle bir dünyada, sevgisiz ve hatta kasıtlı olarak yıkıcı bir tutum sergileme olasılığı da vardır. Bu yüzden bir yandan Tanrı'ya bize verdiği özgür irade için şükrediyorum. Diğer yandan, alkollü araç kullanma, cinayet veya aşırılık yanlılarının eylemleri gibi tercihlerle uğraşmak zorunda kalmamıza üzülüyorum. Bazı sorular hep zor olacaktır özellikle seçimlerden doğan sonuçlar değilse doğal afetler ya da kanser gibi hastalıklar. Yine de bana umut veren şey, Hristiyanlığın tarihe geçerek bizim için acı çeken bir Tanrı'ya dair sunduğu eşsiz perspektiftir. İsa’da Tanrı'nın dünyaya geldiğini ve acılarımızı deneyimlediğini görürüz. İsa yanlış anlaşılmanın, ihanetin yenilmenin hissini bilir. Çarmıhta, yalnızlığın nasıl bir şey olduğunu deneyimler. Bir Kutsal Kitap yazarı şöyle ifade eder. İsa'nın zayıflıklarımıza anlayış gösteren biri olduğunu, çünkü yaşadığımız şeyleri yaşamanın nasıl olduğunu bildiğini söyler. Acı ve inancı bir arada tutmak zor olabilir. Tanrı'nın, acı dolu hayatlara tepeden bakan ve "boşver" diyen ilahi bir sosyopat olduğunu düşünüyorsanız, benim İsa'da bulduğum Tanrı bu değil. Kutsal Kitap'ta okuduğum Tanrı da bu değil. C.S Lewis arkadaşlığın, bir arkadaşın diğerine şunu dediğinde doğduğunu anlatır "Ne! Sen de mi?" Bir tek ben böyleyim sanıyordum. İsa’da da bizim acılarımıza karşılık veren bir Tanrı görüyoruz şöyle diyor: Biliyorum. Ben de…