6.2 Neden Benim Başıma Geldi?

Kuzey İrlanda'da doğdum ve sorunların en yoğun olduğu dönemde polistim. Kuzey İrlanda'nın dört bir yanı İçin zor bir dönemdi. Tüm bunlarla üçüncü patlama sırasında üç bombadan kurtuldum. Neredeyse kolumu kaybediyordum ve doktorlar sonradan bana ölmüş olmam gerektiğini söylediler. Dirseğim paramparça olmuştu ve kolumun altı etle tutunuyordu. Cerrahlar kolun kesilmesini önerdiler ama ben Tanrı'nın kolumu iyileştirebileceğine inandım. Bir cerrah denemeyi kabul etmeden önce üç hastaneye gönderildim, ancak kolumun hiçbir işlevi kalmayacağını söylediler. Ama bugün, her şeye rağmen, kolumu tamamen kullanabiliyorum. Daha sonra en kötüsünü atlattığıma inanarak tıbbi sebeplerden dolayı polislik mesleğimden ayrıldım. Ancak beş yıl sonra, eşim ve iki kızımla birlikte bir doğum günü partisinden eve dönerken, diğer bir araçla trajik bir trafik kazası geçirdik. Eşim ve küçük kızım öldü ve büyük kızımın bir tarafı felç oldu. On gün komada kaldıktan sonra hastaneye giderken en az beş kez öldüğüm söylendi. Kafatasım hasar görmüştü. Gözüm, burnum, çenem, omzum ve kaburgalarım kırılmış ve akciğerim delinmişti. Cerrah aileme hayatta kalamayacağımı söylemiş. Bir olay yaşadım ve bunun pek çok kişi için sıra dışı geleceğini biliyorum, gerçekten de öyle. İsa'yı deneyimledim. Onun sevgisİ ve huzuruyla dolup taştım. Annemin yanına gittiğimde bana eşim ve kızımın haberini verdi. Tekrar komaya girmek istedim. Büyük kızımın yaşadığını duymak hayatta kalmayı ve iyileşmeyi istememi sağladı. O günden sonra hissettiğim kalp ağrısının şiddetini anlatamam bile. İsa ile karşılaşmam her şeyi düzeltmedi ya da bana tüm cevapları vermedi. Ancak iki önemli açıdan fark yarattı. İsa'nın çektiğim acılarda var olduğunu ve bedenimin ve küçük kızımın tamamen iyileşmesi sayesinde Tanrı'nın çektiğim acılardan daha büyük olduğunu öğrendim. Kazadan beş hafta sonra, dört yaşındaki kızımla yan yana yürürken ikimiz de umuda ve iyileşmeye doğru bir yolculuk yapıyorduk. Hikayenizi ya da çektiğiniz acılarla ilgili deneyimlerinizi bilmiyorum. Belki arkadaşım David'e benzer bir şey olmuştur. Tecrübelerime göre, en iyi niyetli insanlar bile en kötü şeyleri söyleyebiliyor. Mesela kötü bir ayrılık yaşadınız ve biri “Harika. Bunu atlatacaksın”diyecek. “Deniz balık dolu.” Birincisi balıktan nefret ediyorum. İkincisi atlatmak istemiyorum diye bağırmak istersiniz. "Her şey iyi olucak” gerçekten mi? Biraz ağır gelebilir ama onlara tek söylemek istediğiniz sus demek olacaktır çünkü her şeyin yolunda olmasını istemezsiniz. Bir şeylerin değişmesini istemezsiniz. Sadece eski haline dönmesini istersiniz. İnsanların kalpleri ve niyetleri iyidir, ancak bazen sorun sözlerdir. Farkına varmamız ve kabulllenmemiz gereken şey acı çektiğimizde az konuşmamız ve orada olarak destek olmamız gerektiğidir. Yuhanna Müjdesi'nde, İsa'nın arkadaşları Meryem ve Marta, kardeşleri Lazar'ın çok hasta olduğunu ve durumunun kötüye gittiğini söylerler. Onlar onun arkadaşlarıdır ve dünyaları altüst olurken onu çağıracak kadar iyi tanıyorlardır. Ancak İsa oraya vardığında Lazar çoktan ölmüştür. Ailesi cesedini hazırlayıp sarmıştır. Ağlayıp, cenaze töreni düzenlerler ve cesedini bir mezara koyarlar. İsa eve doğru yürürken, Meryem ve Marta ona aynı şeyi ayrı ve farklı zamanlarda söyler. Eğer burada olsaydın, Lazar yaşıyor olurdu. Bunu siz de ben de söylemişizdir. Belki bu sözlerle değil, ama kız kardeşin Tanrı'nın orada bulunmadığı ve işe karışmadığı yönündeki ithamını paylaşıyoruz. İsa kendini savunmadı. Sinirlenmedi. Ben Tanrıyım ve istediğim her şeyi yapabilirim demedi. Bunun yerine, İsa'nın ağladığı söylenir. Eğer Lazar'ı duyduysanız ya da hikayesini biliyorsanız, İsa'nın onu dirilttiğini de bilirsiniz. Mucize yaklaşıyor ve durumu değiştirmek üzere. Ama yine de kederlerinin, acılarının, öfkelerinin ve gözyaşlarının ortasında İsa onlarla birlikte ağlar ve acılarını paylaşır. Tanrı'nın acılara nasıl karşılık verdiğine dair öğrendiğim şey budur. Arkadaşım David de bunu deneyimledi. İsa sadece bizim için acı çeken değil, bizimle birlikte acı çeken Tanrı'dır.