1.3 Bu Yaşam Ne Anlama Geliyor?

Teleskop ve mikroskop ile Tanrı'nın varlığına ilişkin argümanlara baktık. Her ne kadar ilginç olsalar da, bunlar havada kalan argümanlardır. Bu konuşmanın hakkını verebilmek için işin aslına da bakmamız gerekiyor. Hepimiz bu hayatın önemli olduğuna dair ortak bir hisse kapılıp "Hayatını boşa harcama" deriz. Ancak boşa harcanabilecek tek şey kıymetli bir şeydir. Ya da büyük bir sevinç ve memnuniyet duyduğumuz anlarda, "Sanki bu dünyaya özel bir nedenle gelmişim gibi hissediyorum" gibi bir şey söyleriz. Ya da "Bunu yapmam gerektiğini hissediyorum." deriz. Saçmalıyor muyuz? Anlamsız bir dünyayı böyle mi anlamlandırıyoruz? Görünen o ki, bu dünyada hayatın anlamını sorgulayan bir tek biz varız. Eğer Tanrı yoksa, dünya güzel olsa da, hatta biz bile güzel olsak da, sadece atomların dizilişinden ibaretiz demektir. Her ne kadar kulağa acımasız gelse de, Tanrı'yı denklemden çıkardığımızda, uğruna yaratıldığımız belli bir amaç kalmaz. Tabii ki bu yaşamlarımız için bir amaç belirleyemeyiz anlamına gelmiyor. Peki anlam verme ve keşfetme dürtüsü nereden gelir? Aklımızı başımızdan alan hikayeleri düşünün. Bunlar sadece bir tepki uyandırmak ve bizi daha iyi bir dünya yaratabileceğimize inandırmak için tasarlanmış temalar mı? Peki ya aşk? Tasarımın ya da amacın olmadığı bir dünyada, aşk sadece biyokimyasal bir tepkidir. Peki hayat sadece kimya veya biyolojiden ibaretse, neden hastanede sevdiğimizin yanındayken kalp monitörünün sesi dünyadaki en önemli sese dönüşüyor? Her bip sesi neden önem kazanıyor? Sevdiğimiz birinin ölümü ya da kötü bir ayrılık gibi bir trajedi bizi sarstığında, kalbimizin kırıldığını söyleriz. Peki bu ne anlama geliyor? Kalplerimiz hala iyi atıyor. Mesele kalbimiz dediğimiz başka bir şeyle, benliğimizin merkezi, en içteki varlığımız olan o yerle ilgilidir. Kaybettiklerimizin en derin acısını ve gerçekten özlediğimiz ve arzuladığımız şeylerin yokluğunu hissettiğimiz yer burasıdır. Peki neden bu istek ve arzulara sahibiz? Bunları nasıl açıklayabiliriz? Öte yandan, açlık gibi fiziksel isteklerimiz vardır. Mesela şu anda, çikolatalı vanilyalı dondurma yemek istiyorum. istemek, onu elde edeceğim anlamına gelmiyor. Yemeğe duyduğum iştah yemeğin var olduğu anlamına gelir mi? Ya da, duygusal ve ruhsal olarak daha derin istek ve arzularımız vardır. Örneğin, kafamızda geleceğimizin nasıl olacağına dair bir imge vardır veya bizden daha büyük bir şeyin parçası olmayı arzularız veya Hayatta kalıcı etki yaratacak bir şey yapma arzumuz olabilir. Daha gerçek, derin, memnuniyet verici bir şeye dair umudumuz, başka bir şeyin ya da başka birinin varlığına dair bir ipucu olabilir mi? Narnia Günlükleri'nin yazarı C.S. Lewis şöyle demişti: "İçimde bu dünyada hiçbir şeyin tatmin edemeyeceği arzular varsa, bunun tek mantıklı açıklaması başka bir dünya için yaratılmış olduğumdur." Kutsal Kitap'taki yazılar, diğer dünyanın cennet olduğunu, başka birinin Tanrı olduğunu ve bizim Tanrı'nın suretinde yaratıldığımızı anlatmaktadır. Kollarımdan, bacaklarımdan ya da sırtımdaki tuhaf benimden bahsetmiyorum. Bilincimden, tabiatımdan, sadece hayatta kalma değil, yaratma, sevme ve tüm bunların beni yaratan Tanrı'yı yansıttığını hayal etme kapasitemden bahsediyorum. Belki de aşk, neşe, romantizm, hayal gücü, yaratıcılık gibi bizi var eden hislerin sadece kimyasal bir tepkimeden ibaret olduğunu düşünebilirsiniz. Peki bir evrenin yoktan var olması ve yaşamın var olması için imkansız ideal koşulları yaratması, bunun sonucunda insanların oluşması, kendilerine ve başkalarına bakıp bu imkansızlığın hiçbir şey ifade etmediğini söylemeleri ne kadar garip Çünkü biz her şeyin bir anlamıymış gibi yaşıyoruz.