5.3 Hıristiyanlar Bağlantısız mı?

Korkunun ayak bağı olmak gibi kötü bir huyu vardır. Sizi hayallerinizden alıkoyabilir. Sizi iyi olmadığınıza dair inandırabilir. Aynı zamanda doğru olanı yapmaktan da alıkoyabilir, bu yüzden korku, iman dolu bir yaşamla pek uyuşmaz. C.S. Lewis, Hristiyanların ölümden sonraki hayatı düşündüklerinde, dünyevi olarak işe yaramayacaklarını öne sürmüştür. Sanki bazı insanlar İsa'nın dünyada yaşamak ama dünyevi olmamakla ilgili buyruklarını yanlış anlıyorlar. Kendilerini Hristiyan yaşamının korunaklı bir balon içinde yaşamak olduğuna inandırırlar sanki dünyayı korkulacak bir yermiş gibi görüp kendilerini korumaları gerekiyormuş gibi yaşarlar. Bu tür bir yaklaşım ile ilgili sorun, yaşamı ve insanları saf dışı bırakması ve bizi fark yaratma yeteneğimizden yoksun bırakmasıdır. Korkuyla yaşayan Hristiyanlar klişe yaratmaktadır. Eğer İsa korkuya teslim olsaydı, ona en çok ihtiyaç duyan insanlarla karşılaşamaz ya da dini liderlere karşı sessizleri asla savunamazdı, ölüme yürüdüğünü bilerek asla Yeruşalim'e gitmezdi. İsa'nın havarisi olan Yuhanna, ilk kiliseye yazdığı mektuplardan birinde bir ifade kaleme almıştır. "Sevgide korku yoktur. Tersine, yetkin sevgi korkuyu siler atar." demiştir. Beni yanlış anlamayın. Hristiyanlığın sizi korkuya duyarsız hale getirdiğini söylemiyorum ancak Tanrı'nın bize olan sevgisini anlamaya ve güven duymaya başladıkça, korkunun etkisi de azalır. Sevildiğimizi ne kadar çok bilirsek, doğru şeyi yapmaktan, başarısızlıktan ve hatta reddedilmekten o kadar az korkarız. Kendimden biliyorum, Geçmişte, sevilmek için çabaladığım zamanlar, en güvensiz olduğum, sevilmek için ve insanları memnun etmeye çalıştığım zamanlardı. Fakat Tanrı'nın sevgisinin verdiği güvenle daha az korkmaya, kendime güvenmeye, ve daha çok kendim olmaya başladım. Sanki hayatımı Tanrı için yaşamanın iki yolu var. İlki, beyaz elbisemi giyip, ve hayatımın, onun temizliğine göre yargılanacağından korkuyor olmamdı. Dolayısıyla, lastiğini değiştirmek için yardıma ihtiyacı olan bir adama ya da eve gidebilmek için fazlasıyla içmiş genç bir kadına, beyaz elbisemde bırakabileceği lekeler yüzünden eve gitmelerine yardım etmem mümkün değil. Ya da hayatımı bir ışık olarak görebilir, Karanlık yerlere giden bir ışık olabilirim. Bu sevgiyi bulmanın zor olduğu yerlere sevgi götürmektir. Bu, umudunu yitirmiş olanlara umut vermek, başkalarının görmezden geldiği kişilerle ilgilenmek demektir. İsa, en iyi yaptığı şeyi yaptı ve Bunu özetleyen bir benzetme anlattı. Buna genellikle İyi Samiriyeli denir. Yeruşalim'den Eriha'ya giden bu yola benzer bir yolda yürüyen bir adam hakkındadır. Yürürken haydutlar tarafından pusuya düşürülür. Sahip olduğu her şeyi alırlar ve onu yolun kenarında ölüme terk ederler. Onunla karşılaşan ilk kişi bir kahin ve bir Levilidir. İkisinin de tapınakta önemli rolleri vardır. Adama yardım etmek yerine yolun öbür yanından geçip gittiler ki bu aslında İsa'nın yaptığı bir şakadır çünkü bu yol rüzgarlı ve dar olarak bilinir. Yolun öbür tarafı yoktur. İsa'nın çizdiği resimde din bilginleri ya yoldaki adamın üzerine basmakta ya da etrafından dolaşmaktadır. Onu orada bırakmalarının nedeni, başka bir yerde konuştuğumuz gibi, hasta, ölü ya da ölmek üzere olan kişilere dokunmanın kişiyi kirli hale getirmesi ve bu yüzden tapınağa girilememesidir. Bu hikayede, onlar için inançlarını yaşamak, temiz kalmak ve dini görevlerini yerine getirmek için ölmekte olanların yanından geçmek anlamına geliyordu. Sıradaki adam hikayenin kahramanıdır. Samiriyeli adam Birçok Yahudi, kendileriyle aynı dini kurallara göre yaşamadıkları için Samiriyelileri hor görüyordu. Ancak o, adamın yanından geçip gitmek yerine adama yardım eder, yaralarını sarar, onu yerel bir hana götürür hatta tıbbi bakımını üstlenir. Kahin ve Levili için, dini görevlerini yanlış yerine getirmekten duydukları korku aslında onları sevgiden alıkoyar. Hristiyanlar Kutsal Kitap'ı ya da İsa'yı yanlış anladıklarında işler karışır, insanlar bencilleşir. Samiriyeli için sevgi yaşama biçimidir. Bu gibi benzetmeler Hristiyan kalıplarını yıkar. Bana İsa'yı örnek almanın ne olduğunu hatırlatırlar: yaşamak, tam anlamıyla yaşamak, korkuyla değil, başkalarına duyduğumuz sevgiyle.