1.3 این زندگی چه معنی‌ای دارد؟

‫با تلسکوپ و زیر میکروسکوپ ‫نظریات وجود خدا را بررسی کردیم. ‫هرچقدر که این نظریات متقاعد‌کننده ‫و جالب باشن به هرحال نظریه هستن ‫برای اینکه این گفتگو عادلانه باشه ‫باید به زندگی دنیوی هم دقت کنیم. ‫ببینید، همهٔ ما احساس می‌کنیم ‫که زندگی مهمه ‫می‌گیم: عمرت رو هدر نکن… ‫اما تنها، چیزی قابل هدر دادنه ‫که ارزشمند باشه. یا در لحظات شادمانی و رضایت می‌گیم: ‫فکر می‌کنم برای این به دنیا اومدم! یا احساس می‌کنم ‫باید اینکار رو انجام می‌دادم. ‫آیا ما توهم‌زده هستیم؟ ‫آیا به این شکل سعی داریم به دنیایی ‫که معنی نداره، معنا ببخشیم؟ ‫ظاهراً ما تنها موجودات زمین هستیم ‫که می‌پرسیم: معنی زندگی چیه؟ ‫اگر خدایی وجود نداشته باشه با وجود اینکه ‫جهان زیباست و ما هم زیبا هستیم تنها نتیجۀ تصادفی ‫از نظم یه مشت اتم هستیم. ‫با وجود اینکه این دیدگاه ‫ممکنه خشن به نظر برسه ‫اما اگه خدا رو از معادلات‌مون خارج کنیم ‫دیگه هیچ دلیل یا هدفی ‫برای زندگی‌هامون وجود نداره. ‫البته معنیش این نیست که نمی‌تونیم ‫هدفی برای لحظات یا حتی کل زندگی‌مون بسازیم. ‫اما این غریزه برای یافتن ‫معنای حیات از کجا میاد؟ ‫به داستان‌هایی که باعث می‌شه ‫نفس‌تون حبس بشه فکر کنین ‫مگه این داستان‌ها تنها ‫مجموعه‌ای از کلمات نیستن که نوشته شدن تا در ذهن‌مون ‫عکس‌العملی رو به‌وجود بیارن، ‫و کاری کنن باور کنیم که ‫می‌تونیم جهان بهتری بسازیم؟ ‫عشق چی؟ ‫در دنیای بدون هدف و خالق ‫عشق و محبت تنها یک عکس‌العمل ‫بیوشیمی محسوب می‌شه. ‫اما اگر حیات فقط شیمی و بیولوژی باشه ‫پس چرا هنگامی که در بیمارستان ‫کنار عزیزان‌مون قرار می‌گیریم ‫صدای مانیتور قلب‌شون ‫مهم‌ترین صدای عمر ما به نظر می‌رسه؟ ‫چرا هر صدای بوق کوتاهی برامون مهمه؟ ‫وقتی به فاجعه‌ای بر می‌خوریم ‫مثلاً عزیزی رو از دست می‌دیم ‫یا با کسی قطع رابطه می‌کنیم ‫می‌گیم: دل‌مون شکسته ‫اما معنی این جمله چیه؟ ‫قلب‌مون که هنوز می‌تپه، پس مشکل چیز دیگه‌ای ‫در مرکز وجودمونه که اسمش رو دل گذاشتیم، ‫منظورم درونی‌ترین نقطۀ وجودمونه. در این نقطه‌ست که دردهای عمیق رو ‫بابت از دست دادن عزیزان‌مون ‫و یا جای خالی‌شون احساس می‌کنیم ‫و دل‌مون براشون تنگ می‌شه. ‫اما چرا چنین تمایلات ‫یا احساسات عمیقی داریم؟ چطور می‌تونیم این ‫احساسات رو توضیح بدیم؟ ‫از یک سو، نیاز‌های جسمانی‌ مثل ‫گرسنگی رو احساس می‌کنیم ‫مثلا همین حالا دلم بستنی وانیلی می‌خواد. ‫ولی چون دلم بستنی می‌خواد ‫معنیش این نیست که می‌تونم بستنی بخورم ‫اما آیا اشتهام برای غذا ‫ثابت نمی‌کنه که غذا وجود داره؟ ‫از طرف دیگه، تمایلات و ‫نیاز‌هایی داریم که عمیق‌تر هستن، ‫مثل نیاز‌های احساسی و روحانی. ‫مثلا تصویری راجع به ‫آینده‌مون در ذهن‌مون داریم ‫یا مایلیم بخشی از ‫چیزی بزرگتر از خودمون باشیم ‫یا ممکنه حتی مایل باشیم با زندگی‌مون کاری ‫انجام بدیم که تاثیر موندگاری به جا بذاره. ‫آیا امیدمون برای چیزهای حقیقی‌تر ‫و عمیق‌تر و رضایت‌بخش‌تر ‫نشانۀ این نیستن که چیز یا کسی ‫فراتر از این جهان وجود داره؟ "سی اس لوئیس" نویسندهٔ ‫داستانهای "نارنیا" در جایی گفته: ‫تمایلاتی در خود می‌بینم که این جهان ‫نمی‌تواند آنها را ارضا کند. ‫تنها توضیح منطقی این است که ‫من برای جهانی دیگر خلق شده‌ام. ‫متن کتاب مقدس می‌گوید آن جهان دیگر، ‫فردوس است و آن کس دیگر، خداست. ‫و ما به شباهت صورت خدا خلق شدیم. ‫منظورم دست‌ها و پاهامون یا حتی ‫خال عجیبی که روی کمرم دارم نیست. ‫نه، دارم راجع به خوداگاهی‌مون، ‫ذات‌مون و قابلیت‌مون ‫نه تنها برای زنده موندن بلکه برای خلق کردن، ‫محبت کردن و تصور کردن صحبت می‌کنم. ‫همهٔ این‌ها انعکاسی از خداست ‫که ما رو خلق کرده. ‫شاید بتونیم بگیم ‫هرچیزی که هویت ما رو تعریف می‌کنه ‫مثل محبت، شادی، عشق، و خلاقیت‌مون ‫تنها یک عکس‌العمل شیمیایی محسوب می‌شه. ‫اما چقدر غیرعادیه ‫که جهانی از هیچ پدید بیاد ‫و شرایطی غیرممکن ولی ایده‌آل ‫برای حیات در اون وجود داشته باشه ‫تا انسان‌ها در اون زندگی کنن ‫و بتونن به خودشون و همدیگه نگاه کنن ‫و بگن: این اتفاق نا محتمل ‫هیچ معنی و مفهومی نداره؟ چون ما به نحوی زندگی می‌کنیم، ‫انگار حیات واقعا معنی و مفهوم داره.