6.1 خدا کجا بود؟

‫هروقت با دنش‌آموزان در مدرسه ‫یا دوستانی که با اونها رشد کردم ‫و حتی مردمی که در طول روز ‫ملاقات می‌کنم، هم‌صحبت بشم ‫همیشه عده‌ای هستن که گاه و بی‌گاه ‫به ایمان مسیحی اعتراض می‌کنن ‫پاسخ دادن به اعترضات این افراد ‫به دلایل مختلفی ممکنه سخت باشه ‫سوال می‌کنن اگر خدا محبت ‫است، و قادر مطلق هم هست ‫چرا شرارت و رنج‌های ‫زیادی در جهان وجود داره؟ ‫پاسخ ساده برای چنین سوالی وجود نداره ‫در حالیکه به راحتی می‌تونیم به ‫انتقادات دیگهٔ مسیحیت بپردازیم ‫و راجع بهشون مناظره کنیم ‫مسالهٔ رنج‌ها یک موضوع احساسیه ‫پس گفتگو در اینباره همیشه ‫یک جنبهٔ احساسی در خودش داره ‫می‌تونیم خدا رو از معادلات‌مون حذف کنیم و ‫بگیم بیشتر رنج انسان‌ها نتیجهٔ فرایند تکامله ‫یعنی هرکس که مناسب‌تره زنده می‌مونه و ‫در نتیجه لازمه که ضعفا به مرور از بین برن ‫اما در قرن ۲۱ به این شکل ‫راجع به رنج‌ها صحبت نمی‌کنیم ‫می‌تونین تصور کنین کسی ‫در مراسم خاکسپاری بلند شه ‫و در سخنانش بگه افراد ضعیف باید ‫بمیرن تا افراد مناسب‌تر زنده بمونن؟ و بگه زندگی همینه؟ ‫اگه کسی چنین چیزی بگه مردم از ‫همه می‌پرسن، آیا اون دیوونه شده؟ ‫گاهی کارهای عجیبی انجام می‌دیم ‫مثلا از خدایی که بهش ‫ایمان نداریم عصبانی می‌شیم ‫چون احساس می‌کنیم جهان نباید این ‫چنین پر از رنج‌ها و شرارت‌هایی باشه ‫که زندگی‌مون رو مختل می‌کنه ‫چون همهٔ ما انسان‌ها معتقدیم ‫حیات ارزشمنده و وجود ما معنا داره. ‫پس سوالی که درباره رنج‌های ‫جهان داریم منطقی‌تر به نظر می‌رسه. ‫اگه خدا رو در معادلات‌مون داشته باشیم ‫سوال‌مون به این شکل تغییر می‌کنه: ‫خدایا تو کجا هستی؟ ‫پس می‌پرسیم خدایا کجا هستی؟ رنج‌ها می‌تونن عمیقا درون ما رو آزرده کنن ‫و سوالاتی به‌وجود بیارن که حتی ‫نمی‌دونستیم ممکنه بهشون برسیم. ‫این سوالات باید عمیق پرسیده ‫بشن و باید باهاشون کشتی بگیریم ‫بعضی از مردم سوالات‌شون رو ‫صریح مطرح می‌کنن و می‌گن چرا؟ ‫خدایا چرا؟ ‫و بعضی افراد منطقی‌تر سوال می‌کنن ‫خدایا، چرا اجازه دادی اینکار رو انجام بدن؟ ‫وقتی عزیزان‌مون رنج می‌کشن محبت‌مون به ‫اونها به نحوی عجیب، باعث می‌شه درد بکشیم. ‫اگر عزیزانمون رو دوست نداشتیم ‫آیا رنج‌هاشون روی ما تاثیری داشت؟ ‫پس در چنین جهانیه که محبت و تجربه ‫اون می‌تونه معنای حقیقی داشته باشه. ‫چون محبت یک انتخابه. ‫اگر کسی بگه شما رو دوست داره معنیش اینه که ‫اون شخص آزادانه تصمیم گرفته شما رو محبت کنه ‫اما اگر بفهمین که اون شخص ‫مجبور شده شما رو دوست داشته باشه ‫کلماتی که از اون شنیدین بی‌معنا می‌شن. ‫در چنین جهانی، همچنین می‌تونیم اعمالی ‫رو انتخاب کنیم که از روی محبت نیستن ‫یا مخرب محسوب می‌شن. ‫پس از یک سو، خدارو شکر ‫می‌کنم که ما رو ارادهٔ آزاد بخشیده، ‫و از سوی دیگه، با این موضوع که ‫باید با عواقب انتخاب‌های انسانی ‫دست و پنجه نرم کنیم مشکل دارم ‫مثلا رانندگی در حال مستی، قتل و ‫یا اعمال تندرویانه رو تصور کنین. ‫پاسخ دادن به بعضی از ‫سوالات همیشه سخت خواهد بود ‫خصوصاً وقتی که رنج‌های جهان فراتر ‫از انتخاب‌های انسانی به نظر می‌رسه، ‫منظورم سوانح طبیعی یا ‫بیماری‌هایی مثل سرطانه ‫اما چیزی که منو امید می‌بخشه دیدگاه ‫منحصر به فرد مسیحیت به رنج‌هاست. ‫خداوند وارد رنج‌های بشر ‫شد و برای ما رنج کشید. ‫در مسیح، می‌بینیم که خدا به زمین ‫اومد و رنج‌های ما رو تجربه کرد ‫مسیح می‌دونه معنی اینکه ‫ما رو نپذیرن و درک نکنن چیه ‫اون می‌دونه معنی خیانت و شلاق خوردن چیه ‫و روی صلیب، مسیح ‫تنها گذاشتن رو تجربه کرد. ‫یکی از نویسندگان کتاب مقدس میگه: مسیح ‫کسیه که با ضعف‌های ما احساس همدردی می‌کنه. ‫چرا که او تمام رنج‌های ما رو می‌شناسه. ‫اگر فکر کنید خدا یک جامعه‌ستیز آسمانیه ‫که فقط به زندگی‌های ما ‫نگاه می‌کنه و میگه تحمل کنین ‫ایمان داشتن در رنج‌ها ‫ممکنه سخت به نظر بیاد. ‫اما خداوندی که در عیسی ‫مسیح می‌شناسیم این چنین نیست ‫خدایی که دربارش در کتاب ‫مقدس می‌خونیم این چنین نیست. ‫سی اس لوئیس میگه دوستی عمیق زمانی ‫زاده می‌شه که شخصی به دیگری میگه ‫اوه توام همین حسو داری؟ ‫فکر می‌کردم من تنها هستم. ‫در مسیح، خداوندی داریم که در ‫پاسخ رنج‌های ما میگه: می‌دونم. ‫منم همین رنج‌ها رو احساس کردم.