8.2 Ben Ne Kadar Değerliyim?

İsa'nın insanlık tarihine girmesiyle işler gerçekten ilginç bir hal alır. Tanrı vücut bulmuştur. Yuhanna Müjdesi İsa'nın dünyaya gelişini şöyle anlatır. Söz, insan olup aramızda yaşadı. İsa yaşadığımız yere taşındı. Tanrı mesajını göklerden haykırmadı. Bunun yerine bizden biri oldu. Tanrı bencil ya da kendine güvenmeyen biri olsaydı, sahneye bir ışıkla, hayran kitlesi ve epik bir film müziğiyle çıkardı. Oysa bunun tam tersi doğrudur. Hayatının geri kalanında söyleyecekleri ve yapacakları da buna göre şekillenir. O bir sarayda doğmadı. Beytlehem’de bir ahırda doğdu. Yerleşik bir ailede de doğmamıştı. Bunun yerine, ailesi Kral Hirodes'in zulmünden kaçıyordu. İsa çocukluğunun büyük bir kısmını burada, Mısır'da, bir kuyunun yanında böyle bir mahzende yaklaşık üç buçuk yıl geçirdi İsa'nın bir zamanlar yabancı bir ülkede yaşayan ve ailesi ülkesine döndüğünde zulüm görmekten korkan bir sığınmacı olduğunu sık sık unutuyoruz. Müjdelerden, doğumu ve 30 yaşından sonra yaptığı hizmetlere dair çok şey biliyoruz. Aradaki yılları bilmek beni çok heyecanlandırırdı. Acaba İsa'nın Nasıra'da böyle sokaklarda büyümesi nasıl bir şey olurdu? Gençken nasıl biriydi? Hiç zorbalığa uğradı mı? Hiç karanlıktan korktu mu? Cazibeyle mücadele etti mi? Hiç ona aşık olan oldu mu? Bilmediklerimiz hakkında tartışma yaratmak çok eğlenceli. Ama benim için, bildiklerimize göre, işin özü şudur. Tanrı, bizim asla yaşayamayacağımız şekilde yaşamak ve asla yüzleşmek zorunda kalmayacağımız türden bir ölümle can vermek için insan oldu. Mesele şu ki, İsa sadece kurtarma görevinde olsaydı, herhangi bir günde dünyaya inip bizim için hayatını feda edebilirdi. Ama bunun yerine yeryüzünde 33 yıl geçiren bir Tanrı var. Bu, Tanrı'nın insanlarla kurduğu ilişkiler, dışlananlara bile kucak açması, düşmanlarına bile sevgi göstermesi ve teşekkür etmeye bile tenezzül etmeyenlere şifa getirmesiyle geçen 33 yıl demektir. İsa bize Tanrı'nın nasıl olduğunu gösterir. Adem ve Havva'nın aklını karıştıran o konuşan yılandan bahsettim. Tanrı'nın iyiliğinden ya da Tanrı'ya güvenden kuşku duymak için nasıl ayartılabileceğimizden söz eder. Müjde'nin öyküsünü, İsa'nın mütevazı girişinden vahşice öldürülmesine kadar geçen ömrü boyunca ne kadar güvenilir olduğunu gösteren bir kanıt olarak görüyorum. O bizim yaptığımız her şeyi, hissettiğimiz acıyı, yaşadığımız zorlukları ve imtihanları deneyimledi. Her şeyin üstesinden geldi ve günah işlemedi. O ayartmalarımızı ve mücadelelerimizi deneyimledi. Kelimenin tam anlamıyla bizim yerimize geçti. Ama benim için o iyi bir Arkadaştan, iyi bir öğretmenden daha fazlası. O benim kurtarıcım ve bu konuda da çok istekli. Çarmıha gerilmesinden hemen önceki günlere kadar olan her şey o kadar gerçektir ki, Ölüme yürüdüğünü bile bile gönüllü olarak Yeruşalim'e gider. İsa çarmıha gerilmeden önceki gece, olacaklardan duyduğu korku sebebiyle dua etmek için Getsemani Bahçesi'ne gidip bunun gibi ağaçların altında ve arka planda şehir manzarası varken, dizlerinin üzerine çöküp cennetteki Babasına yakardı. Yaşadığı endişe nedeniyle kelimenin tam anlamıyla kan ter içinde kalana kadar Babasına yakardı. İsa'nın haykırdığı şey, günahların bağışlanmasının, insanlığa kim olduklarını hatırlatmanın başka yolu varsa, zarar görmüşlere şifa getirmenin başka bir yolu varsa, bunun yapılmasıdır. İsa'nın bizim için neler çektiğini asla tam olarak bilemeyeceğiz. Diğer dini fikirler Tanrı'ya nasıl ulaşabileceğimize ya da Tanrı'yı nasıl mutlu edebileceğimize odaklanırken, Kutsal Kitap'ın, İsa'nın hikayesi, Tanrı'nın bize ulaşmak için ne kadar ileri gideceğidir.