Teofilus nu mulia, kuring nuliskeun kajadian-kajadian ieu kanggo anjeun sangkan anjeun bisa ngarti mana nu bener saenyana. Dina jaman Agustus jadi Kaisar di Roma jeung Herodes jadi raja di Yudea, Allah ngutus malaikat Jibril manggihan Maryam, hiji parawan di Nazaret. Entong sieun, Maryam, sabab anjeun geus narima asih kurnia Allah, anjeun rek ngandung jeung ngalahirkeun hiji budak lalaki. Ngarana Isa. Piraku? Abi parawan keneh. Ruh Allah rek datang ka anjeun. Anak eta rek disebut Sang anak nu datang ti Allah. Karajaan-Na moal aya watasna. Maryam indit ka Yudea. Nepungan Elisabet, dulurna Oge keur ngandung sacara ajaib. Bibi Elisabet! Maryam! Maryam! Anjeun istri nu pang diberkahan, oge buah kandungan anjeun. Sawaktu salam anjeun kadenge, Orok dina kandungan ieu usik bungaheun. Abdi ngamulyakeun Allah. Ruh abdi bungah lantaran Allah, pangeran abdi. Ti kawit ayeuna sakabeh katurunan rek nyebut kami bagja. Hei pangeusi Nazaret, Kaisar Agustus marentahkeun keur ngayakeun sensus di sakabeh wilayah Galilea jeung Yudea. Tiap jalma kudu ngadaptarkeun diri di Tempat kalahirana sewang-sewangan. Maryam oge indit ka Betlehem Pikeun ngadaptarkeun diri jeung Yusuf, tunangannana. Tapi euweuh tempat, keur meuting pikeun maranehna, kajaba hiji kandang nu hina. Di daerah eta aya nu ngarangon anu eukeur ngajaga ingan-inganna. Ujug-ujug Malaikat Allah nangtung deukeut maranehna jeung kamuliaan Allah nyaanggan maranehna. Poe ieu geus lahir di kota Daud Anu nyalametkeun maraneh nyaeta Almasih Sang jungjunan. Maranehna langsung ningali orok anu ngagoler di jero pangokopan Maranehna jadi jalma mimiti nu mere nyaho “Kabar gumbira” ngenaan lahirna Juru salamet.