اکنون یک لحظه آرامش ندارم در این دنیای فانی جای ماندن ندارم جز ترس و نومیدی چیزی نمی بینم بی خبر و درمانده و عاجز ماندم مادرم عزیزم نمی توانست بچه دار شود.مادرم در حسرت بچه دار شدن شب و روز در دعا بود مادرم شبانه روز برای بچه دار شدن دعا می کرد و انتظار می کشید. او امیدوار بود با تولد یک پسر این شرم و خجالت از وی برداشته شود و نام خانواده توسط این پسر ادامه خواهد یافت. پس از آن به دنیا آمدم. یک کودک ده ماهه بیمار رنجور. من توسط این خانواده به فرزندی گرفته شدم. آن زمان بود که خانواده ساده روستایی من معنای خوشبختی را می دانستند. دوران کودکی من پر از آرزوها برای آینده ای روشن بود. پدرم برای اولین بار این خبر را به من گفت. چشمان مادر مهربانم داشت کور می شد حتی نمی توانستم تصور کنم چه احساسی دارد. یا بعد از این چگونه در دنیای تاریک زندگی خواهد کرد؟ طولی نکشید که وقتی سر کلاس نشسته بودم از من خواستند زودتر به خانه بروم. آنجا بود که مادر نابینا به من گفت عمویم فوت شده است. من واقعاً نمی فهمیدم چه می گوید، فقط می دانستم که او رفته است و دیگر او را نخواهم دید. از خدا پرسیدم: چرا مرگ وجود دارد؟ چرا مردم بی گناه رنج می برند؟ معنی زندگی چیست؟ مادرم واقعاً زنی پارسا بود که چیزهای زیادی به من آموخت. به وضوح یاد توصیف مادرم از پل صراط افتادم، پلی به بهشت نازک مثل مو و تیز مثل شمشیر با آتش سوزان جهنم در زیر آن. گاهی اوقات در زندگی به نظر می رسد که تمام امیدها و رویاهای ما به یک نخ آویزان است. پس از سال ها جستجو برای پاسخ به سوالاتم، کمرم را بستم و کفش هایم را واکس زدم، کت و شلوار نو پوشیدم و عطر زدم. من هنوز خیلی جوان بودم، فقط هفده سال داشتم، وقت آن بود که رویاهایم را دنبال کنم. من درخواست کالج خود را تکمیل و ارسال کردم و در حد توانم خودم را وقف تحصیل کردم. من خیلی پیشرفت کردم، حتی بیشتر از همکلاسی هایم. افتخار می کردم که هدفم ورود به دانشکده حقوق بود. مجبور شدم به آنجا بروم. در زندگی ام به هدف دیگری فکر نمی کردم. روز موعود فرا رسیده بود. تند تند ضربان قلبم را حس می کردم. به محض اینکه سر جلسه امتحانم نشستم نفس عمیقی کشیدم و شروع کردم. رویاهایم جلوی چشمانم بود که برگه ها را یکی پس از دیگری پر می کردم. وقتی امتحان دادم خیلی به خودم افتخار کردم اما تمام رویاهایم از بین رفت. از آنجایی که پولی برای پرداخت هزینه های دانشگاه نداشتم، برنامه من برای رفتن به دانشگاه و شروع یک شغل جدید قبل از شروع به پایان رسیده بود. وقتی ناامیدانه سرم را بلند کردم، به اطراف نگاه کردم و بسیاری از دوستانم را دیدم که زندگی شان بی هدف بود و پر از الکل، مواد مخدر، و مهمانی. با خودم فکر کردم شاید معنای زندگی همین است. من هم در نوشیدن و هم در تفریح به آنها پیوستم. خوش گذشت و خندیدیم... اما با صرف همین پول اندک برای مهمانی و تفریح، از رویاهام و خانواده و بدتر از همه از خدا فاصله گرفتم. تنها در تاریکی، خیره به سایه ها، حس غرق شدن در گرداب تاریکی را داشتم. هر لحظه مثل پروانه میسوزم دلم پر از درد و صورتم غمگین کمرم خم شده و چشمانم پر از اشک است برای رهایی از این درد از ظلم زمان بهار آمد، کوهپایه ها و دره ها از خواب زمستانی بیدار شدند و شروع به جوانه زدن کرد حتما همه اینها باید هدفی داشته باشند؟ بهار روحم را بیدار کرد. خدا دختر زیبایی به نام مایا را به زندگی من فرستاد. زندگی زیبایی را با هم شروع کردیم. خانواده ما بزرگتر شد. برادر شوهرم عاشور شبیه برادر صمیمی من شد. یادم آمد که چگونه به فرزندی قبول شدم. همه چیز خیلی طبیعی بود انگار در آن خانواده به دنیا آمدم. یکی از بهترین دوران زندگی من تولد دخترم شهیرا در بیست سالگی بود. بزرگان می گفتند وقتی پدر بچه دار می شود انگار خودش تازه به دنیا آمده است. این تولد دوباره به عنوان یک پدر بعداً به من کمک می کند تا معنای تولد دوباره ای را که روزی تجربه خواهم کرد، درک کنم. سالها گذشت، ما بچه دار شدیم و همسرم دوباره باردار شد… اما ما آن کودک را در راه در یک تصادف وحشتناک از دست دادیم. در زندگی، مانند زمستان سخت، موقعیت های مختلفی بر ما تأثیر می گذارد و به نظر می رسد این سختی ها پایان ناپذیر است. شکاف عمیق بین ما و خدایی که آتش گودال بی ته جهنم را در اختیار داشت، همچنان قوی باقی ماند. به همین دلیل، چیزهای خوب در زندگی مانند یک تجربه زودگذر از بهشت به نظر می رسند. با اینکه تمام وظایف اسلام را انجام می دادم، خدا از من دور بود. من از علمای دینم سؤالات زیادی پرسیدم. فکر کردم روی شن های روان ایستاده ام. پل صراط مدام جلوی چشمانم بود، نمی دانستم من و عزیزانم چگونه می توانیم از آن عبور کنیم، حتی آرزو هم غیرممکن به نظر می رسید. یک روز عاشور مرا کنار کشید و گفت: می خواستم به شما چیزی بگویم. چهره عاشور را تا این حد مصمم ندیده بودم. او به من گفت که راه مستقیم به خدا را پیدا کرده است. با خودم گفتم عاشور از کجا راه خدا را می داند، ما تا به حال در مورد مسائل دینی صحبت نکرده بودیم او گفت: عیسی مسیح راهی به سوی خدا و همچنین پلی است که ما را به خدا می رساند. گفتم عاشورا این چه حرفی می زنی؟! از دین روس ها می گویی، کجا به تو که ترکمن هستیم! پر از خشم و عصبانیت شدم اگر عاشور برادر شوهرم نبود سیلی محکمی به صورتش می زدم. اما آشور آنقدر از حرفش مطمئن بود که حتی تکان نخورد. بدترین چیز این بود که بحث های من به نظرم خالی بود. من نمی توانم جایگاه بسیار مهم عیسی مسیح را که در قرآن ذکر شده انکار کنم. او معجزات زیادی انجام داده است که هیچ کس نمی تواند انجام دهد. علاوه بر این، او زندگی پاک و مقدسی داشت. به راستی او تنها کسی است که توانست از پل صراط عبور کند. حتی او را عیسی مسیح، کلام خدا نامیدند! من این درک را داشتم که بخشی از رشد اسلامی است نگاهی دقیق تر به زندگی و تعالیم عیسی مسیح است. من و آشور با هم یک فیلم انجیلی درباره عیسی مسیح تماشا کردیم. هر کلمه ای که از زبان عیسی مسیح شنیدم قلبم را متاثر کرد. سخنان عیسی مسیر زندگی من را برای همیشه تغییر داد. عیسی مسیح گفت: «بیایید نزد من ای همه زحمتکشان و گران بارها، و من به شما آرامش خواهم داد.» چقدر به این آرامش نیاز داشتم. گفتم: «عیسی، من به چنین آرامشی نیاز دارم. من به قول تو ایمان دارم و جانم را به تو می سپارم.» بعد از اینکه این دعا را خواندم، برای اولین بار در زندگی ام، احساس می کردم با آرامش کامل و امید الهام بخش احاطه شده ام. بلافاصله نزد مادرم رفتم تا خبر خوش را به او بگویم. مادرم که کاملاً نابینا بود و از جستجوی پاسخ خسته شده بود، به تمام حرف های من با دقت گوش داد. به او گفتم که عیسی مسیح فرستاده شد تا در میان ما زندگی کند، او بر مرگ پیروز شد و او پلی است که خداوند به ما داده تا بتوانیم از پل صراط عبور کنیم. مادرم با صدای بلند گفت: "این پیامی است که ما منتظرش بودیم! همه ما ترکمن‌ها باید این را بشنویم.» من شروع به به اشتراک گذاشتن این خبر خوب با خانواده و دوستانم کردم. خیلی ها با قیافه های عجیب به من می خندیدند. دوستم مراد با تمسخر گفت: شهرت، کشیش روس ها شدی؟ اما من اهمیتی ندادم. بیشتر ما به این پیام ایمان آوردیم و جان خود را به عیسی مسیح تسلیم کردیم. همسر، مادر، خواهران و دوستانم مرتب جمع می شدند تا غذا بخورند، دعا کنید، عبادت کنید و کتاب مقدس را بخوانید. برای من فوق العاده بود که می دیدم دیگران همان شادی و آرامشی را تجربه می کنند که من احساس کرده بودم. خاندان الهی نیز در سرزمین ما ظهور کردند. مردم در سراسر جهان بدون توجه به زبان و فرهنگشان گرد هم می آیند با هم باشید و خدا را پرستش کنید و عیسی مسیح را شکر کنید که رابطه انسان و خدا را به هم پیوند داد. و مانند من، همه ما توسط عیسی مسیح در خانواده الهی خدا پذیرفته شده ایم. بعد از همه این اتفاقات بود که قدمی با ایمان برداشتم و به دنبال آرزویم که مدرک حقوق گرفتم شدم. با تمام وجود وارد دانشکده حقوق بین الملل شدم و درسم را تمام کردم. من در حرفه ام خیلی سریع رشد کردم. مردم تعجب می کردند که چگونه یک پسر یتیم، پسر یک معلول جنگ، پسر یک مادر نابینا، به چنین مقامی رسید؟ این موضوع آنها را آزار می داد. من پاسخ می دهم: "من یتیم نیستم. به فرزندی پذیرفته شدم." وقتی بچه ضعیفی بودم، مادرم مرا به فرزندی پذیرفت و به خانواده اش آورد زیرا او مرا بسیار دوست داشت. همینطور خدا مرا به فرزندی پذیرفت و به خانواده اش آورد چون خیلی دوستم دارد. و همانطور که وقتی پدر شدم تولد جدیدی را تجربه کردم، اکنون نیز به عنوان فرزند خدا تولد جدیدی را در خدا تجربه کرده ام. همانطور که خداوند قبل از گناه به آدم و حوا نزدیک بود، او می خواهد این رابطه نزدیک را با آنها داشته باشد. به همین دلیل عیسی مسیح را به میان ما فرستاد. عیسی مسیح رابطه شکسته ای را که به عنوان ایجاد شده بود دوباره به هم وصل کرد نتیجه گناهان انسان این بود که خداوند ننگ ما را از ما دور کرد. او صراط مستقیمی شد که ما را به خدا می برد. همه ناامیدی ها ناپدید شدند با وجود خدا، کوری می رود. قومی که در تاریکی بسر می بردند نور عظیمی را دیدند و آنانی که در تاریکی زندگی می کردند نوری بر آنها درخشید. مردمی که در تاریکی بسر می برند نورعظیم دیدند و بر آنانی که در سایه مرگ ساکن بودند روشنایی درخشید. یا مثل من موافقید که عیسی مسیح ما را با خدا آشتی می دهد. آیا با من موافقید که پیام عیسی مسیح به ما صلح با خدا می دهد؟ و می خواهید به خانواده الهی بپیوندید؟