Drogi Teofilu! Zamierzam dokładnie opisać Ci wszystko, co wydarzyło się pośród nas, abys upewnił się, że wszystko o czym słyszałeś jest prawdą. W czasie, gdy Cezar August był cesarzem Rzymu, a Herod Wielki królem Judei Bóg posłał anioła Gabriela do miasta Nazaret, do dziewicy imieniem Maria. Nie lękaj się Mario. Bóg okazał ci wielką łaskę. Wkrótce poczniesz i urodzisz Syna, którego nazwiesz Jezus. Jak to być może? Jestem dziewicą. Zstąpi na Ciebie Duch Święty. Dziecko, które urodzisz będzie święte i zostanie nazwane Synem Bożym. Jego królestwo nie będzie miało końca. Maria udała się wkrótce potem do pewnego miasta w Judei, by odwiedzić swoją kuzynkę Elżbietę, która również w cudowny sposób poczęła. Elżbieto! Maria! Kuzynka Maria! Jesteś najbardziej błogosławioną kobietą i błogosławione jest dziecko, które nosisz. W chwili, gdy usłyszałam twój głos. Moje maleństwo poruszyło się we mnie z radości. Moja dusza wielbi wciąż Pana w Bogu, mym Zbawicielu raduje się mój duch. Za jego sprawą błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia. Do mieszkańców miasta Nazaret! Z rozporządzenia Cezara Augusta odbędzie się spis ludności na całym terytorium Galilei i Judei. Każdy niech uda się więc do miejsca, z którego pochodzi i tam zostanie spisany. Maria wraz z mężem swym Józefem przybyli do Betlejem, aby wziąć udział w spisie. Nie znaleźli jednak noclegu w Betlejem. Jedynym wolnym miejscem, jakie udało im się znaleźć, była skromna stajnia. Nocą, gdy okoliczni pasterze czuwali przy ognisku, pilnując swoich stad, zdarzyła się rzecz niezwykła. Chwała Boża ich oświeciła i ukazał im się anioł. Tej nocy w mieście Dawida w skromnej stajence narodził się wam Zbawiciel, Chrystus Pan. Pasterze pobiegli szybko, aby obejrzeć nowo narodzone Dziecię. Oni pierwsi zanieśli też Dobrą Nowinę, czyli Ewangelię o Matce Dziewicy i narodzinach Zbawiciela.