The Wind and the Wells

Ривка Самал ҳәм Қудықлар Бизлер кетиўимиз керек. Кейин қелемен. Биз еле келемиз. Нух, жеткиликли деп ойлайман. Апа, өзиңди жаман сезип турсаң ба? Тек аз-маз шаршадым. Ол дем алыў керек. Апа, кеттик. Сени үйге апарамыз. А, ҳеш гәп. Кешириң, мен бармаўым керек еди. Буны ойлама, Лейла. Сен жатыўың керек. Апа? Не болды? Биз бүгин Амирани барып көрдик. Апаң ушын жол жүдә узақ болды. Билесең ғо, апам наўқас. Сен неге оның орнына бармадың? Мен кир жуўдым, олардың кетип қалғанын билмеппен! Қызлар, тоқтатың. Бәри бир кетпекши едим. Ол неге Амираға барып жүр? Оларға жәрдем беремен деп, өзин қуртады. Олардың аўырыўы таўысылмайды. Өзлери өлиўдиң орнына, оны өлтирип атыр. Сара, олай деме. Солай ҳәм сен буны билесең. Кимдур буны тоқтатыўы керек. Амираның хожалығына не болған? Сара ҳақ. Олар бәрқулла кесел болган. Апаң олардың қудығындағы суў патасланған деп ойлайды. Олар қала сыртына суўға барыў керек деп, айтқан еди. Олар оны тыңлады. Олар өз суўын ишиўди бир неше айлар бурын қойған еди ҳәм сонда ҳәммеси жақсы болды.. Бирақ кейин... Кейин олар жол узақ ҳәм қыйын деп, және өз суўларын ише берди. Және аўыра баслады. Не ушын? Не ушын, сен өз ўақтыңды ҳәм күшлериңди усы ақылсыз адамларға сарплайсаң? Ол түсинбейди. Бул саған деген сүйиспеншилик оны соқыр қылады. Сараны қайғырма. Дем ал. Суў иш. Енди уйықла. Уйықла. Жүр, қызым. Әкең саған тапсырып кетти. Сен анаңды тоқтатыўың керек. Тоқтатыў? Қалай ойлайсаң, ол мени тыңлай ма екен? Ол буны Қудай айтты деп шешсе, мен не айтсам да, тыңламайды. Олай емес. Анам сени тыңлайды. Ривканың үйиндеги ушырасыўларға барма деп оған сонша айттым, бирақ... Кел, саған жәрдемлесип жиберейин. Бирақ ол бәри бир бара береди. Сен де, Мәриям да. Бул басқа нәрсе. Сен де солай ойлайсаң ба? Даўыттың солай дегени өкинишли. Мениң қайним күйеўимди римлилер ушын салықшы болмаўын ескерткени есимде. Харон бул истиң өзине деген ҳүрметти бузатуғынын қайғырады. Сонлықтан ол Тивериадағы үйинде қалмай, усы жерде иследи. Иниңниң мени жақсы көрмеўге себеплери бар. Сара сени усы жерде деп айтқан еди. О! Нора! Қалайсаң? Жақсы. Сен не? Мен де. Сен ше, Мәриям? Анам және кесел. О, өкинишли. Басқалар жақсы. Рахмет. Ривка, мен сеннен бир нәрсе сораўға келдим. Сораўға? Мухаддес Руўх туўралы. О! Әпиўайы сораў. Саған ҳеш қашан әпиўайы сораўларды бермеймен. Әпиўайы болған ҳәмме нәрсени әлле қашан түсингенмен. Әлбетте. Мына жерде отыр, мен Мәриямға кир жайысып қайтайын. Жағымлы самал. Бул, бул сен айтқан Мухаддес Руўх па? Оны қалай түсинемиз? О, яқшы... Аспанға көтерилместен бурын, Ийса Өзине исенетуғынлар менен бәрҳа бирге болатуғынын шәкиртлерине айтқан еди. Денеси менен емес, ал Оның Мухаддес Руўхы биз бенен бирге болады. Сонда, самалды қалай сезетуғын болсақ, биз Оны көрмесек те, Оның жанымызда екенин сеземиз. Көрип турсаң ба, кир самалға желбиреп, ушып тур. Сен де териңде самалды сезесең. Самалдан желбиреген кир ҳәм жапырақларды көрип турсаң. Кир ҳәм даладағы тереклер, теримиз себепли, биз самал есип турғанын билемиз. Биз самалды көре алмаймыз. Бирақ оны сезе аламыз. Анық сол сыяқлы, биз Мухаддес Руўхты көрмеймиз. Бирақ Оның жақынлығын сеземиз. Биз Оның дүньяға, әтираптағы адамларға ҳәм өмиримизге тәсирин көре аламыз. Ол мениң менен бирге екенин сеземен. Бирақ бәрҳа сезбеймен. Мениңше, егер Оны бәрҳа сезсек, исеним менен жасамаған болар едик. Бул дурыс, Мәриям. Биз сезимлер менен емес, ал исеним менен жасаймыз. Бирақ биз бәрҳа Мухаддес Руўхтың күшинде жасаўды таңлаймыз. Бул биз самал күшин қолланып, желқом услағанымызға уқсайды. Солай деп ойлайман. Самалды услаў ушын, желқомды дүзетиўиң керек. Бул исеним ҳәрекети. Қудайдан бизди Мухаддес Руўх күшине, өмиримизди бағдарлаўшы күшке толтырыўды сорасақ, бул дуўа етиў болады. Ал қудықтан суў алыўға келсек, бул Мухаддес Руўхқа толыў сыяқлы. Бул не, Мәриям? Таза суў қала қудығындағы суў сыяқлы жаңаландырып, өмир береди. Гейде мен де, Амираның қудуғының суўындай жаман боламан. Айтажағым, гейде мен Қудайдың буйырғанын ислегим келмейди. Гейде мен жек көрип, ашыўланаман. Бул жаман қудыққа уқсамай ма? Уқсайды деп ойлайман, Мәриям. Амираның қудығына не болған? Мәриям Амираның патас қудығы ески гүнакар тәбиятқа усайтуғынын айтты. Сол тәбият өзин жақсы көриўге, ҳарамылыққа, жалғанға бейим. Ал бул жердеги, қаладағы қудықтың суўы Қудайдың Руўхы сыяқлы. Буны ойлап көр. Биз Ийсаның бизлер ушын қурбанлығын қабыл етсек, Қудай менен қарым-қатнас қыламыз, жүрегимизге ҳәм өмиримизге Мухаддес Руўхты қабыллаймыз. Бирақ Қудай бизди Өзин тыңлаўға мәжбүр етпейди. Биз өзимизди жаманлыққа апарыўшы ески тәбиятымызды, я Мухаддес Руўх, күш ҳәм Қудай менен бирге болыўды таңлаўымыз мүмкин. Сол өмир бизди ҳақыйқатлыққа ҳәм Оған унаўға алып келеди. Гейде Мухаддес Руўхтағы өмирди таңлаў қыйын. Амираның хожалығы ушын қаладағы қудықтан таза суў алыўға барыў қолайсыз болғанындай, бизге бурынғы әдет ҳәм ҳәўеслеримиздиң «ески қудығы» қолайлы. Бирақ егер биз және ески жолды таңласақ, я жаман әдетлерди қайталасақ, биз Қудай алдында гүнамызды мойынлай аламыз ҳәм Оған наҳақ екенимизди айтамыз. Биз өмирдиң жаңа тийкарын, Мухаддес Руўхтың күшин өзимизге және таңлай аламыз, Ҳәммеси және жақсы бола ма? Қарағым, Ийемиз бенен қатнасымыз және таза ҳәм жақын болады. Бирақ гүнаның ақыбети бар. Сонда жийи усы ақыбетлер менен жасаўымыз тийис. Мениңше, мен бүгин ески қудықтан суў алдым. Нени айтып атырсаң? Анама Амира себепли ашыўланғанымды. Бундай қылмаўым керек еди. Анама ашыўланбаўым керек еди, ол наўқас-ғо, мен сонда ашыўымды сеннен алдым. Бул надурыс еди. Буның Қудайға туўры емес екенин сездим. Бирақ сонда да саған бақырып жибердим. Мени кеширесең бе, Мәриям? О, Сара. Мен де жақында ески булаққа бардым. Самал? Қудық? Сени түсинемен деп ойламайман. Қудайдың ким екени ҳәм Оның дүньяда не қылатуғыны туўралы көп сөзлер бар. Бизге буны түсиниў қыйын. Мухаддес Руўхтың биз бенен ҳәр бир сәтте, ҳәр күни бирге екенин түсиниўимиз зәрүр. Ийса биз бенен бәрқулла бирге болатуғынын ўәде еткен. Ол бизди ҳеш қашан қалдырмайды ҳәм таслап кетпейди. Ол Өз Мухаддес Руўхы арқалы сөзине садық. Биз жалғыз емеспиз-ғо. Биз Оның алдында гүналарымызды бәрҳа мойынлай аламыз ҳәм Оның терең қудығынан өзимизге жаңа күш аламыз. Қудай мениң менен бирге. Бул сондай әжайып. Аўа. Аўа, бул ҳақыйқат. Мен анама барып қайтайын. Ал мен үйге қайтаман. Сизиң қудуқ туўралы сөзлериңизди Лейла маған Ийсаның «тири суў» беретуғынын айтқандай еди. Ол Мухаддес Руўх туўралы айтты ма? Аўа, аўа. Ийса бир күни Самариядағы қудық жанында бир ҳаялды ушыратты. Магдалалы Мәриям сол жерде болды. Хе! Мәриям айтқанда, ҳәтте, түри өзгерип кетти. Ийсаның сөзлери оны пүткиллей өзгертти. Ол Ийса айтқан «тири суўды» қабыллады. Мен бул туўралы билемен. Өмиримди оған исенип тапсырғанымда, өзимде сондай пәкликти сездим. Тап-таза салқын суў ишип, қайта-қайта жуўынғандай боласаң. Усы суўды ишиўди даўам ет, апа. Егер Оннан узақлағаныңды сезсең, қайтып келип, Оның менен сени айырып турған ҳәммесин мойынла. Сонда демиңди ишке алып, және Мухаддес Руўхқа тол. Бул бир марте болмайды; Бул қайта-қайта қайталанады. Усы жыллар ишинде... мен ҳеш қашан усылай жасайтуғынымды билмеген едим. Мүмкин, сен бул тири суўсыз узақ ўақыт жасағаның ушын, оны соншелли қәдирлерсең. Ал енди мен кетиўим керек. Амираға келемен деп ўәде еткенмен. Мен Лейланы көрмекшимен. Сениң менен бирге барсам бола ма, апа? Аўа, қарағым. Ривка апа, сен қашан болса да ески қудықтан суў ишип көрдиң бе? Әлбетте, Мәриям. Қалай? Сөйтип, мен күйеўиме айтқан сөзлериме онша кеўлим толмайды. Сара ҳәм Даўытқа айтқанларыма кеўлим толмады. Бирақ расы, олардың өзлери мени мәжбүр етеди! Олар маған кишкене баладай қарайды. О, адамлар мәжбүр етеди. Буған ҳеш қандай гүман жоқ. Бирақ бизде бәрқулла таңлаў болады. Алдымыздағы еки жолға қара. Биз қәлегенимизди таңлаўымыз мүмкин. Ийемизге дуўа етиўимиз ҳәм Оннан бизде өзлеримиз ислей алмайтуғын нәрсени ислеўди, Өзимизге жақпайтуғынларды сүйиўге жәрдем бериўди сораўымыз мүмкин. Ашыўымызға тийетуғынларға сабырлы болыўды да. Ямаса Қудайға жетелеўши, ишимиздеги тыныш даўысқа қулақ салмаўымыз да мүмкин. Буның орнына биреўлерге топылып, қорқытып жаманлық ҳәм ипласлық ислеймиз. Жақсылық ислеў жасың үлкейгенде аңсатырақ па? Енди, биз жақсылық ямаса жаманлыққа әдетленип барамыз. Биз Қудайға қаншелли миннетдар болып, бойсынып барған сайын, Оның даўысын еситип, Оған жуўап бериў аңсатырақ болып бара береди. Бирақ өз жолың менен жүриўге азғырылыў бар. Мен усы жолды таңлайман! Бул жол сени қайтадан Амираға апармайды. Мен билемен. Бирге жол жүргениң ушын рахмет. Самал менен Мухаддес Руўхтың қандай уқсаслығы бар? Амира ҳәм қудықлар туўралы гүрриң бизиң Қудай менен жаңа өмиримизди қалай сүўретлейди? Сизде соңғы рет ески тәбиятыңызға берилиў бойынша азғырылыў, қашан болды? Буның нәтийжеси қандай еди? Жаман әдетлеримизди қалай өзгертсек болады? Мухаддес Руўх туўралы қандай жаңа нәрсе билдиңиз?